Muzej u Smederevu bogatiji je za šest dela ruskog slikara Vasilija Reznikova, koje je muzeju poklonio njegov sin. Zahvaljujući Ambasadi Republike Srbije u Kanberi, slike su diplomatskom poštom, posredstvom Ministarstva spoljnih poslova Republike Srbije, transportovane iz Australije u Beograd.
Zajedno sa četiri Reznikovljeva dela koja se već nalaze u Umetničkoj zbirci muzeja, ova donacija povećala je fond na deset radova, čime je Muzej u Smederevu postao čuvar najveće muzejske kolekcije njegovih dela u Srbiji.
Vasilij Reznikov (Kalač, Voronješka oblast, Rusija, 1897 – Adelejd, Australija, 1991) utočište je potražio i dobio u Kraljevini Jugoslaviji u završnici Građanskog rata u Rusiji. Iako nije imao formalno likovno obrazovanje, već kao mladić u svojim dvadesetim godinama postao je veoma aktivan učesnik umetničkog života Beograda i Smedereva u međuratnom periodu. Stvarao je u različitim žanrovima – pejzažu, portretu, mrtvoj prirodi i figuralnoj kompoziciji. Kao scenograf sarađivao je sa slikarom Jovanom Bijelićem u Narodnom pozorištu u Beogradu, a kasnije i sa filmskim rediteljem Radivojem Lolom Đukićem. Njegove pesme objavljivane su u književnim časopisima.
Prvu značajnu prodajnu izložbu Vasilija Reznikova u Smederevu je organizovala lokalna ruska emigrantska zajednica. Već naredne godine, 1927, njegove slike Smederevske tvrđave bile su izložene u sali novoizgrađenog Opštinskog doma. Tri godine kasnije, povodom pet vekova od izgradnje Smederevske tvrđave, na istom mestu priređena je njegova samostalna izložba, na kojoj su ponovo dominirali prikazi srednjovekovnog grada.
Posle Drugog svetskog rata Reznikov sa porodicom napušta Jugoslaviju i nastanjuje se u Adelejdu u Australiji. Tamo nastavlja da slika i piše, pre svega vođen potrebom svog unutrašnjeg stvaralačkog sveta.
Do marta 2026. godine Umetnička zbirka Muzeja u Smederevu posedovala je četiri Reznikovljeva dela: dva prikaza srednjovekovne Smederevske tvrđave i dva prikaza Smedereva iz dvadesetih i tridesetih godina 20. veka. Ova dela dospela su u zbirku putem otkupa i poklona i bila su predstavljena na više tematskih izložbi.
Poklonjena dela Vasilija Reznikova nisu bila javno izlagana. Među njima se izdvajaju tri izuzetne psihološke studije – „Bosanski derviš“, „Čovek sa brojanicom“ i „On zna da nisam veštica“. Dva dela sa seoskim motivima – „Sreća i njene devojke“ i „Slika sa sela“ – potpuno su suprotna po raspoloženju i koloritu: jedno je neposredno i jasno u svom izrazu, dok drugo ostaje zagonetno i otvoreno za različita tumačenja. Jedina mrtva priroda među poklonjenim delima, nešto većih dimenzija u odnosu na ostala poklonjena dela, pod nazivom „Simfonija boja“, opravdava svoj naziv, mekom sfumato-modelacijom u pastelnim tonovima.
Osim značajnih izložbi u Smederevu, u biografiji Vasilija Reznikova izdvaja se izložba u Paviljonu „Cvijeta Zuzorić“ u Beogradu 1940. godine. Učestvovao je i na grupnim izložbama „Grupe ruskih slikara i umetnika“ u Ruskom domu u Beogradu 1934. i 1935. godine. Njegova dela kasnije su predstavljena na izložbi „Dela ruskih umetnika u Beogradu iz privatnih kolekcija“ u Ruskom domu 1997. godine, zatim na izložbi „Smederevo – grad i ljudi u umetnosti“ u Muzeju u Smederevu 2018. godine, kao i na izložbi „Smederevo i Smederevci u likovnoj umetnosti“ 2001. i 2026. godine.
Dela Vasilija Reznikova se inače čuvaju u zbirkama Železničkog muzeja Srbije u Beogradu, Narodnog muzeja Srbije, Muzeja Vojvodine i Arhiva Vojvodine u Novom Sadu, Narodnog muzeja u Pančevu, Regionalnog zavoda za zaštitu spomenika kulture u Smederevu, Gradske uprave u Smederevu i privatnom vlasništvu.
Spisak poklonjenih dela:
- Vasilij Reznikov, Bosanski derviš, 1947/48, 35 h 45 cm
- Vasilij Reznikov, Čovek sa brojanicom, 1947/48, karton, 20 h 15 cm
- Vasilij Reznikov, Simfonija boja, 22 h 18 cm
- Vasilij Reznikov, Sreća i njene devojke, 1946, ulje na kartonu, 13 h 17 cm
- Vasilij Reznikov, On zna da nisam veštica, karton, 14 h 12 cm
- Vasilij Reznikov, Slika sa sela, pre 1941, karton, 27 h 36 cm
